Interview Eliane

Zonder de Hiv Vereniging was ik echt geïsoleerd geraakt

Ik heb hiv opgelopen in Burundi, mijn geboorteland. Tot op de dag van vandaag weet ik niet hoe en wanneer ik geïnfecteerd ben geraakt. Ik vermoed dat het gekomen is van een geïnfecteerde naald tijdens een bloedonderzoek vanwege mijn diabetes.

Nederlandse man
In Burundi heb ik mijn huidige man leren kennen. Hij kwam uit Nederland en werkte destijds in Burundi. Mijn dochtertje was op dat moment vijf maanden oud. De vader van mijn dochter was nog niet klaar voor het vaderschap en verliet mij na vier maanden zwangerschap.

Positieve test
Op een gegeven moment moesten we voor het werk van mijn man naar Angola verhuizen. Daar is het wettelijk verplicht om bij een eerste bloedonderzoek ook op hiv te testen. Ik maakte me geen zorgen, want mijn bloed was vanwege mijn diabetes al vaker onderzocht en was tot dan toe negatief. Ik schrok enorm van de positieve hiv-test.

Taboe
In Afrikaanse landen rust er nog altijd een groot taboe op hiv. Als ze bij de douane medicijnen aantreffen, dan gaan ze hardop vragen waarvoor die dienen en dan weet iedereen ervan. Dat wilden we niet. Het woord hiv kan je beter niet noemen in Afrika. We gingen elke drie maanden naar Zuid-Afrika en namen dan een voorraad medicijnen mee. Die verstopten we in bidons, in de koffer van mijn dochter tussen het speelgoed dat geluid maakte, tussen de luiers en wat niet meer.

Nederlands
Uiteindelijk zijn we in Nederland gaan wonen. Ik was eerst een tijd alleen in Burundi, in afwachting van mijn visum. Met een baby op mijn arm heb ik mezelf in drie maanden Nederlands geleerd. Ik wilde per se kunnen communiceren als ik hier aankwam.

Openheid
Ook in Nederland heb ik mijn hiv-status lange tijd verborgen gehouden. Op een gegeven moment besloot ik er open over te zijn. Ik heb het eerst de mensen verteld die dicht bij mij staan. Vrienden en buren reageerden heel begripvol en steunden me. Toen dacht ik: nu kan me niets meer gebeuren. Ik heb mijn verhaal eerst gedeeld op Facebook. Daarna heb ik meegewerkt aan een interview voor hello gorgeous, en later nog aan een interview voor de regionale krant in Amersfoort.

Oneerlijke behandeling
In het ziekenhuis waar ik als vrijwilliger werkte, kreeg ik problemen met mijn leidinggevende. Ze vond dat ik bij mijn sollicitatie had moeten vertellen dat ik hiv had en wilde niet langer dat ik langskwam. Ik voelde me niet welkom en voelde me oneerlijk behandeld.

Steun
Toen heb ik steun gezocht bij de Hiv Vereniging en ben met hun hulp een rechtszaak begonnen, die ik uiteindelijk heb gewonnen. In het ziekenhuis mogen nu mensen met hiv werken. Ik ben er zelf nooit teruggekeerd. De strijd en de rechtszaak hebben me veel energie gekost, maar ik ben blij dat het voor een verandering heeft gezorgd.

Taboe doorbreken
Ik heb ontzettend veel gehad aan de Hiv Vereniging. Zonder hen was ik echt geïsoleerd geraakt. Ik wil het taboe rondom hiv doorbreken. Mensen hebben er een bepaald beeld bij. Zij denken direct: je kunt nooit meer kinderen krijgen en gaat dood. Maar ik voel me helemaal niet ziek, ben vrolijk en kan nog alles doen wat ik wil. Dat is wat ik aan iedereen wil laten zien: dat je ondanks deze ziekte succesvol kunt leven.

‘Hiv uit de kast’-campagne
Mede daarom heb ik meegewerkt aan de ‘Hiv uit de kast’-campagne. Daarmee wil ik mensen met hiv een gezicht geven. Verder ben ik binnen de Hiv Vereniging actief voor migranten met hiv. Ik wil het taboe en stigma rondom hiv doorbreken. Dat moeten wij mensen met hiv zelf doen. Want als wij niet zichtbaar zijn, hoe kunnen anderen dan weten hoe het is om te leven met hiv?!

Lees ook het verhaal van Corina

 

NL/HIV/0007/15l(1)c, juli 2017